بگـــذار آغوشم بـــرای همیشه یخ بـــزند . . .

نمی خواهم کـــسی شـــال گردن اضافی اش

را دور گـــردن احســـاسم بیاندازد . . . !

بغضی را فرو خورده ام به وسعت تمام احساس های پاک
و برکه لبریز چشمانم پر شده از طنین نگاه تو.
به گمانم سایه ای شده ام بر عطش داغ وجودت
به گمانم باید آفتاب را بنشانم به دشت تاریک دلت
نمیدانم میدانی یا نه؟
که سرو بلند قامت احساسم را بهایی نیست
و آهی را که بر می آید از جاده دلتنگی ام می سوزاند حتی آفتاب را،
اگر بیایی دیگر از ویرانه های خالی احساس نمی گویم
اگر بیایی ترانه ات میکنم و می سرایمت
آنگاه تقدیمت می کنم به خود.